Me vdekjen e Gazidetes, te persekutuarit e regjimit Berishjan humben persekutuesin e tyre. Ata mijra te vrare ne ngjarjet e ‘97 do te takojne me ne fund balle per balle vrasesin e tyre.

ShIKasit e vdekur gjate atij viti do te takojne me ne fund kryetarin e tyre qe i la pa mbrotje e ndihme ate qe i la te digjeshin te gjalle apo te copetoheshin me sopate nga kriminelet qe vete ai i lejoj te  krijoheshin dhe pastaj mbi hirin dhe gjakun e nenpunesve/ushtareve te tij ai kerkoj te fitoj pike per qellimet e tij.

Ekonomia shqiptare humbi arkitektin e zhvillimit te nje ekonomie ne bashkepunim me vendet e lindjes se mesme, me ata qe sic thoshte i ndjeri “po tu shkundesh xhybet u bien flori ” Humbi ate person qe e prezantoj kete plan si konkurence per vendet perendimore, dhe bindi politiken shqiptare ti mbyllte dyert perendimit.

Vete “krye demokarati” Berisha, njeriu qe i dha “dermen komunizmin” humbi babain e tij shpirteror e fetar. Humbi njeriun qe i prezantoj ketij “kolosi” te demokracise per here te pare ne jete dy mjete shume te vlefshme Kuranin dhe Koburen.

Islamiket eksreme kudo ne bote humben nje nga idhtaret e tyre me te flakte. “Shoqatata bamirese” islamike teroriste, humben ate qe ju hapi rrugen ne fshatrat e Librazhdit e Peshkopise ku edhe mushka e ka veshitre te kaloj e jo me makina, Ne ato fshatra  ku sot pa ndihme e ketyre “bamiresve” dhe pa ndihmen e pazevendesushme te ketij njeru qe so po vajtojme, grate do te ishin “kurveruar” dhe femijet do te kishin dale jashte rruges se zotit se do te shikonin televizor apo pinin koka kola ne vend qe te lexojne kuranin 8 here ne dite.

Besimtare te tipit Xhavit Haliti sot humben babain e tyre. Ate qe u dha te drejten e studimit ne medresete me ekstreme ne bote ne Maljazi e gjetke, ate qe u dha nje “kuptim” jetes se tyre.

Sot medresete dhe xhamite ekstreme teoririste kudo ne bote do te kujtojne njeriun qe me poziten e tij u beri te mundur per here te pare te kene nje qeveri ne dore ne vendet Evropiane. Ata sot humben mbrojtesin e tyre ate qe ju krijoj kushte te lulezonin ne nje vend evropian pa pasur mbi supe friken e qeverise. Ata humben njeriun qe u premtotj te sillte islamizmin ekstrem ne nje vend Evropian.

Kishat orthodokse ekstreme teroiste dhe shtetet kufitare Greqia dhe Serbia humben sot njeriun vegle me ndihmen e te cilit ata mund te ankoheshin ne organizata nderkombtare se Shqiptaret jane teoriste, se shqiptaret po terorizojne pakicat greke, apo ndihmojne Kosovaret ne luften per liri, duke u sjelle vellezer nga Afganistani, Bosnja, Pakistani, Arabia Saudida e Egjypti. Ata humben justifikimimn per nje lufte civile ne shqiperi.

Te vetmit qe nuk humben nga kjo vdekje jane Shqiptaret dhe Shqiperia.

Te vetmit qe do te perfitojne nga kjo vdekje jane idete patriotike kombetare shqiptare.

I perjetshem qofte kujtimi i Z. Gazidete si simbol per te kujtuar se ku te con nje politke dhe nje besim fetar ekstremist i keq.

Zoti e falte dhe e harofte.

O zoter, e kuptoj se na eshte neveritur vendi nga tere hallet qe po kalojme. Por a nuk e kuptoni se pavarsisht nga neveria etiketa “Je shqiptar” nuk ju hiqet dot nga balli. Eshte ngjtur ne ballin tuaj “permanent”

E kuptoj se tani kemi gjetur te tjera dashuri per David Foster Wallace , Lee Wayne, apo John McConnell. E kuptoj se shumen nga ju jeni bere anetare te People & the Planet dhe po lufotni per varferine, skamjen, te drejta e njeriut kudo bote. Bravo ju qofte po me thoni ju lutem ku thuhet ne tere keto dashuri dhe shoqata qe keni gjetur se nuk duhet te duam vendin tone?

Zoterinj,

 Perse tani pas 600 vjetesh filloj te dale pyetja Cfare ishte Skenderbeu. Kur bashkohes se tij, shkrimtare dhe historiane qe kane qene shume afer tij ne kohe, se ne tani, i kane dhene pergjigje kesaj pyetje? Mos valle vetem per ti dhene mbeshtje idese tuaj se shqiperia nuk ekgziston, shqiperia dhe shqiptaret jane jevgjit e ballkanit qe kane shetitur nga nje cep ne cepin tjetrin si muahaxhire. Apo thjesht per te vazhduar fjaline qe late per gjysem te tavolinat e Bllokut “Cfare m…t shqiperie mer jahu” para se te thithnit cigaren e hashashit dhe lagnit buzet me goten e wiskit ?

Perse lind kjo pyetje tani? Perse hapet kjo histori tani? Mos valle si mijte qe ndjene rezikun e anijes keni vendosur ta abandononi kete anije.

Mbajeni vath ne vesh abandonojeni sa te doni hidhuni ne cfardo deti planetar. Ne balle do te keni “Jam shqiptar” dhe nuk e hiqni dot as me veshjet tuaj moderne, as me tymin e hashashit apo goten moderne te wiskit te shtrenjte. Cfardo parfumi te hidhni kur te djersisni do te bini ere shqiptar doni apo nuk doni.

Shkrimin e plote te interevistes se At Artur Liolinit mund ta gjeni tek Peshku Pa Uje (nje Blog me vlere shqiptaresh)

 Liku me poshte

http://www.peshkupauje.com/interviste-e-at-artur-liolinedhe-noli-do-ta-kishte-pritur-janullatosin/2008/03/11/

At Liolini thote:

..Pikërisht kur kanë nisur kremtimet e 100-vjetorit të dhënies së meshës së parë në gjuhën shqipe mes komunitetit shqiptar në Amerikë, kryepeshkopi i Kishës Ortodokse Shqiptare, Janullatos, është bërë shkas për debate të shumta në radhët e diasporës, por edhe në Shqipëri….
….Sipas tij ( At Arturit) në kohë për pajtim dhe negociata paqësore dhe një kohë për të lënë mënjanë diferencat për të mirën tonë të përbashkët”
——————-
Laokoonti do te thoshte

Pajtim me armikun, ulërinin paqsoret ( ndryshuar )
mjaft më me luftë, zjarr edhe helm.
Erdhi koha që shpatat ti kthejmë në parmenda
armiqtë në miq erdh koha të kthejmë.
—————————
At Liolini thote

…. Kryepeshkopi Anastas katër vjet më parë më ftoi që të çoja meshë në Tiranë. Dy vjet më parë, ai ftoi Hirësinë e tij, arqipeshkvin Nikon i Episkopatës Ortodokse Shqiptaro-Amerikane për të festuar meshën në Tiranë dhe Korçë. Dhe vjet ai ftoi disa priftërinj shqiptaro-amerikanë për të marrë pjesë në mesha dhe për të dhënë leksione në Seminarin e Durrësit. Kështu, ky është një shkëmbim normal vizitash ndërmjet kishave tona. Ne e nderojmë imzot Nolin në këto kohë dhe mirëpresim gjithkënd që dëshiron ta nderojë kujtimin dhe arritjet e tij. Kjo është tradita e vjetër e shqiptarëve…
———————-

Laokoonti do te thoshte:
…Ishte vjeshtë.
Nën qiellin e hirnosur me erë
kali i drunjtë përjashta priste në shi….
———————–

At Liolini thote:

…..Sidoqoftë, banketi është pothuajse i prenotuar. Me qindra shqiptaro-amerikanë dhe miq do t’u bashkohen festimeve. Unë kam besim se të gjithë shqiptarët e mirë dinë si të sillen dhe si të shfaqin si duhet traditën tonë të tolerancës. ..
——————-

Laokoonti do te thoshte:

Ky ishte mbarimi i polemikës për kalin,
ju e dini me Trojën se ç’ndodhi pastaj.
————–

At Liolini thote:

Jeta është plot me paradokse dhe sfida. Fan Noli ishte njeri i kohës së vet. Ai na mësoi që me guxim t’i trajtojmë çështjet dhe realitetet e kohëve tona. Dhe pikërisht këtë po provojmë të bëjmë….
————–

Laokoonti do te thoshte:

…Degjoj emra shtetesh të reja që kanë dalë,
emra kombesh e popujsh të rinj dëgjoj,
veç ai, i vjetri, i tmerrshmi kalë,
ashtu si ahere ka mbetur njëlloj….
………………

At Liolini thote:

“Edhe vetë Fan Noli, nëse do të ishte gjallë, do ta kishte pritur Janullatosin”, - thotë kancelari i Kishës së Shën Gjergjit në Boston të SHBA-ve, at Artur Liolin..
————–

Laokoonti do te thoshte:

Rapsodët anembanë përhapën
versionin fals të gjarpërinjve hyjnorë.

——————

Sa here njerezimi ndeshet me veshtiresite e veseve,  semundjeve, lufterave, sistemeve ekonomike- politike te keqia, gjithmon do te dalin ata qe do te thone “eshte koha qe shpatat ti kthejme ne parmenda” dhe gjithmon do te dalin ata qe jane kundra e godasin kenaqesine e  rehatine vdekjeprurese  apo deshiren per tju  adaptuar te keqes si mjet mbijetese.  

Disa here me radhe kam vendosur te le cigaren. Gjithmon Kali i Trojes shfaqet ne dyer e vullnetit tij ne formen e kenaqesise qe te jep nje cigare pas nje ushqimi te mire, pas nje pije, apo kafese se ngrohte. Te paret qe e godasin jane dijet e mia se cigarja eshte demprurese, shkakton vdekjen. Ndersa te paret qe pranojne kete kale jane kenaqesite e momentit “ Mjaft me vuajtje, shijoje jeten. Eshte koha qe shpatat ne permenda ti kthejme”

Nje mbasdite tek pyesja vajzen e vogel se si e kishte kaluan ne shkolle, ajo me tregon se ate dite ishte vene ne veshtiresi dhe nuk dinte  nese kishte vepruar mire apo keq. Nje shok i saj i klases kishte tentuar ti tregonte pergjigjen e nje problemi gjate nje provimi ne klase. Mesuesja kishte dalluar levizjet e mikut te saj dhe e kishte pyetur se cfare kishte ndodhur. Djaloshi kishte genjyer dhe kishte thene se kerkonte nje laps. Vajza ishte vene ne veshtiresi Te pranonte genjeshtren e mikut te saj qe kerkonte ta ndihmonte apo te tregonte te verten. Jam i bindur brenda saj ishte shafaqur Kali  i Troje, ne formen e beses per mikun qe u perpoq ta ndihmonte. Jami bindur se Laokoontet brenda saj i kane kerkuar te ngrihej te thoshte te verteten pasi genjeshtra eshte e keqe si vjedhja. Ndersa ata qe ishin pro ketij Kali i kane te kerkuar te heshte ” Eshte koha te respektosh mikun qe te ndihmoj,  te mos hapesh telashe, eshte koha qe shpata ne permenda ti kthejme”

Jo pak flitet sot per mardheniet e  Shqiptareve me shovinistet Ballkanike. Kuaj Troje te te gjitha formave e menyrave shfaqen ne dyer e ketyre mardhenieve. Eshte koha te bejme paqe, jemi ne shek XXI dhe kohet kane ndryshuar, mjaft me luftera shoviniste. Eshte koha qe shpatat ne parmenda ti kthejme” therasin globalistet moderne internacionaliste shqiptare. Ndersa Laokoontet moderne jane te paret qe godasin Kuajt Torjane te afruar nga shovinistet. “Azgje nuk ka ndryshuar, eshte njesoj “-thone ata “Ballkani akoma eshte nje rajon qe gryhet nga ndjenjat shoviniste, dhe nuk u duhet besuar Kuajve Trojane qe na afrojne shovinistet fqinje. Cfare ka ndryshuar nga koha e 100 vjeteve me pare?  Kosova ky rajon i Ballkanit njesoj si 100 vjet me pare  u dogj e pervelua dhjete vjet me pare. Cfare ka ndryshuar kur shovinizmi grek kerkon te pervetesoje kishen Shqiptare per ta perdorur si mjet per te justifikuar qenien e 500 mije grekeve ne shqiperi si 100 vjet me pare? 

Kuajt Torjane ne formen e “bamiresise” se pranimit te emigranteve shqiptare, te ndihmave ekonomike, te kryepeshkopeve me eksperience, te pashaportave e karta te homogjenitetit, paraqiten ne dyar tona 

Lufta pro e kundra vazhdon.

Ja perse  jam gjithmon i mahnitur nga ideja e Kalit te Trojes dhe luftes qe behet per ta pranuar  brenda nesh apo goditur e per ta djegur atje, jashte dyerve tona

Sa here e kemi lene brenda kete kale gjithmon kemi ndjere parmenden e bere me metalin e shpatave tone, te na caje me dysh, si shenje se ne kurre nuk kemi egzistuar.

Eshte valle koha qe shpatat ne parmenda ti kthejme apo eshte koha ta djegim Kalin qe pret ne shi prane dyerve te keshtjellave tona?

Si të flas?
A mundet një nofull mermeri
të lëvizë një grimë, të korrigjojë diçka?
vini re sytë e mi, te zgavrat e thella
një enigmë, si amebë të tharë atje ka.

Një të fshehtë të madhe ndrydh brenda gjoksit
para syve tuaj, në Paris, në Madrid.
Ah, do të doja dyfish të m’i shtonit,
veç sekretin e madh të shkarkoja një ditë.

Tek më vini rrotull, unë them me vete
kaq të verbër të jeni sa të mos të ndjeni këtë,
që ky ngërç e ky ankth në qenien time
s’është nga gjarpërinjtë, por nga një tjetër gjë?

Mijëra herë në mijëra net e ditë
të vërtetën e frikshme përsëris pa pushim.
Me shpresën e marrë se nga kjo përsëritje
ndoshta mermeri pëson një ndryshim.

Po s’ndërron ai kurrë.
Art i skulpturës
gënjeshtrën mbi të ka ngrirë përgjithnjë.
I mbërthyer në dëshminë e saj të rremë,
të vërtetën kujtoj e qaj për të.

Si çdo gjë e tmerrshme është i thjeshtë sekreti,
që brenda boshllëku i gjoksit mban.
Afroni, pra, kokat të dëgjoni të vërtetën,
mua s’më mbytën gjarpërinjtë
por trojanët më vranë.

O, sikur të mundja gjithçka të tregoja.
Si do të ngrinit para meje si gur,
kur unë i dënuar mes rropamës suaj moskokëçarëse
monologun të thurr.

Ju e dini se përpara Trojës ahere,
kali i drunjtë, dhurata e grekëve u shfaq.
Ky kalë në dy grupe i ndau trojanët:
ta pranonin atë, ose ta flaknin sakaq.

Pajtim me armikun, ulërinin tradhtarët
mjaft më me luftë, zjarr edhe helm.
Erdhi koha që shpatat ti kthejmë në parmenda
armiqtë në miq erdh koha të kthejmë.

Në mbledhje të gjatë “pro” dhe “kundra” kalit,
unë “kundra”, kryesova me tërbim.
Dhe juve ju kanë thënë ahere se hyjnitë
gjarpërinjtë më dërguan si ndëshkim.

Ç’përralla kalamajsh, ç’trillim për budallenjtë
unë gjarpërinjtë do t’i mbrapsja me një shkelm.
Po ç’ti bëj fushatës së tradhtarëve kundër meje
shantazheve,letrave anonime plot helm.

Ditë e natë e me javë polemika vazhdonte,
nga shtresat e mesme e gjer lart në qeveri.
Ishte vjeshtë.
Nën qiellin e hirnosur me erë
kali i drunjtë përjashta priste në shi.

Atë kalë unë i pari e kisha goditur,
ndaj, e dija, këtë s’do të ma falnin përjetë.
Më në fund “vijë e butë” fitoi mbi të “ashprën”,
dhe ne “kokëfortët” na vunë në arrest.

Në burg, me gotën e ujit, në mesnatë
helmin na dhanë ata të pijmë
ata që ulërinin kundër dhunës e shpatës
Që dinin të kafshonin tamam si gjarpërinjtë.

Në mëngjes që pa gdhirë në breg të detit
ma hodhën kufomën drejt mbi zhavor.
Rapsodët anembanë përhapën
versionin fals të gjarpërinjve hyjnorë.

Ky ishte mbarimi i polemikës për kalin,
ju e dini me Trojën se ç’ndodhi pastaj.
Tre mijë vjet rrjesht,
nga muzeu në muzera,
unë hamalli i mermertë, gënjeshtrën mbaj.

Tre mijë vjet…Akoma zjarret e Trojës
si floknajë e kuqe më rrinë në sy.
Po më i tmerrshëm se zjarret, kumet e vomet
ishte fundi fare,
kur u bë qetësi.

Trojë e braktisur.
Gërmadhë.
Hi i ftohtë;
dhe poshtë ne të vdekurit shtrirë rresht.
Dhe papritur, në muzg sipër tokës së mardhur
u ndje diçka që atë çante përmes.

Ç’ish kjo gërvimë kështu, kjo jehonë?
Vumë veshin. Kuptuam. grekët e ligj
përmbi qendrën e qytetit me parmendë lëronin
për të thënë se Troja përjetë vdiq.

Ja më në fund dhe parmenda e tyre.
Ah, plugu i saj si na çante më dysh!
Nga tradhëtia e Trojës, nga gjithë dhembjet,
ky kafshimi i parmendës më i hidhur ish.

T’i kthejmë shpatat më në fund në parmenda.
Kështu thërritnin atëherë ata.
Midis fjalëve tuaja, si mallkim, si gjëmë
veshët më kapën edhe këtë hata.

Më kanë lodhur më shumë, besomëni, ca fjalë,
se kjo peshë e neveritshme gjarpërinjsh.
Ju, që gjer në hënë kini shkuar, si vallë
s’depërtoni dot deri në gjoksin tim?

Gumëzhima juaj si zhaurimë deti
më vjen nga çdo anë më përplaset në vesh,
nga copëra bisedash shumëgjuhëshe rreth meje
shqetësimet e mëdha të botës marr vesh.

Degjoj emra shtetesh të reja që kanë dalë,
emra kombesh e popujsh të rinj dëgjoj,
veç ai, i vjetri, i tmerrshmi kalë,
ashtu si ahere ka mbetur njëlloj.

Prej potkonjve të tij unë rrëqethem akoma
dhe kështu në mermer i mbrojtur siç jam,
kurse ju, të panjohurit, ju prej mishi dhe kocke
vërtiteni mospërfillës nga salla në sallë.

Vërtiteni,
flisni për teatrin e për plazhet,
për gjithfarë motorësh e gjithfarë qeverish,
pa ju shkuar mendja që ai mund të shfaqet
në një ditë të rëndomtë, një mëngjes me shi.

Ashtu si ahere…
po mjaft,
u lodha.
Nga vërtitja juaj po më erren sytë,
nga rropama juaj veshët më gjëmojnë
në muze të Londrës në Luvër e Madrid,

në pafshi ndonjë ditë të behem copëra,
nga marazi, siç thonë, të plas, t’ia bëj “krak”
jo kujtimet e Trojës, as gjarpërinjtë monstra,
por indiferenca juaj
do të bëhet shkak.

I KADARE